Καλλιτέχνης: Νατάσα Θεοδωρίδου
Άλμπουμ: Μια κόκκινη γραμμή
Συνθέτης: Γιώργος Θεοφάνους
Στιχουργός: Θάνος Παπανικολάου
Είδος Μουσικής: Λαϊκό τραγούδι
Έτος Κυκλοφορίας: 2009
ΣΤΙΧΟΙ
σε ένα ποτήρι πόσες λύπες να χωρέσω
στα δυο σου χέρια τη ζωή μου είπες να δέσω
και μ’άφησες να πέσω.
Το πρόσωπο μου παγωμένο και νεκρό
σαν πέτρα που έμαθε τα δάκρυα να στεγνώνει
απόψε ο έρωτας αφήνει το τιμόνι
και ‘γώ βαδίζω μόνη.
Ποιος ουρανός,
να μας χωρέσει και τους δυο
ήρθε ο καιρός
να κάνω κάτι πια και ‘γώ.
Τραβάω λοιπόν σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή
σβήνω μια αγάπη που ‘χε λάθος διαδρομή
αφού το θες ας είν’ αυτή η πιο μεγάλη μας στιγμή.
Τραβάω λοιπόν σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή
σβήνω μια αγάπη που ‘χε λάθος διαδρομή
αφού το θες ας είν’ αυτή η πιο μεγάλη μας στιγμή.
Το πρόσωπο μου ένα παράθυρο κλειστό
λιωμένο σίδερο το σώμα όπου κι αν πιάσω
εσύ που μ‘ έκανες γυαλί να μη σκουριάσω
γιατί ζητάς να σπάσω.
Το πρόσωπο μου ένα μπαλκόνι σκοτεινό
που εσύ δε τόλμησες ποτέ σου να κοιτάξεις
μόλις θα φύγω τ’ άγγιγμα μου να μη ψάξεις
μη με φωνάξεις.
Ποιος ουρανός,
να μας χωρέσει και τους δυο
ήρθε ο καιρός
να κάνω κάτι πια και ‘γώ.
Τραβάω λοιπόν
σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή
σβήνω μια αγάπη
που ‘χε λάθος διαδρομή
αφού το θες
ας είν’ αυτή η πιο μεγάλη μας στιγμή.
Τραβάω λοιπόν
σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή
σβήνω μια αγάπη
που ‘χε λάθος διαδρομή
αφού το θες
ας είν’ αυτή η πιο μεγάλη μας στιγμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου